(18-12-2009 03:35:59)joanna1960 napisał(a):  Czy ktoś mi powie czy wyczuwa się jak się jest zdradzanym..a czy zdradzając mysli się o TYM co dalej???A czy być wiernym to znaczy zgadzać się na wszystko!!! Wierny??

Wierność wydaje mi się,to zgoda i respektowanie wspólnie ustalonych zasad,podkreślam wspólnie.Zgoda na wszystko wbrew sobie to niezdrowe podporządkowanie,często podszyte strachem..a najczęściej właśnie przed zdradą ,opuszczeniem,rozstaniem.

Cytat:Wierny jest katolik co chodzi regularnie na msze..i ten jest wierny co chodzi raz w roku..Wierny to jaki...???

Tutaj myślę zasada jest podobna..wierny przykazaniom bożym i kościelnym,a więc godzący się na ich wypełnianie.

Aaaaa bo KTOS tu tak namieszał, że trudno się połapać...a niby taki inteligenty..ten KTOS...

A ja powiem tak...wierny to jest pies..
A życie samo pisze scenariusze. Przed ołtarzem przysięgamy sobie wierność, miłość i to "że cie nie opuszcze aż do śmierci". Początki są piękne, rozumiemy się bez słów i żadne grzeszne myśli nie przychodzą nam do głowy.Ale ile ludzi, tyle charakterów...
Po jakimś czasie widzimy, że słowa nabierają innego znaczenia..."kocham cie" nie brzmi już tak samo, pocałunek nie jest już taki sam, ręce które pieściły, teraz robią coś zupełnie innego....
Czy można wyczuć zdradę? Pewnie, że można, jeśli zacznie się zauważać znaki, które partner/ka nam wysyła zupełnie bezwiednie.
Czasem jednak nie chcemy tych znaków dostrzegać, bo....no własnie!
Kobiety często uważają, że lepiej, że zdradza, niż by miał odejść, bo same sobie nie poradzą, bo dokąd pójdą, bo dzieci, bo przysięga małżeńska itp bzdury. No i trwają w takim związku, godząc się na wszystko...ale czy to jest WIERNOSC , czy STRACH ?????
Nawet wśród ludzi, którzy mają ZASADY dochodzi do zdrad. Na to nie ma mocnych. I nie pomogą rozmowy, próby sklejania czegoś, w czym brakuje jednego ważnego elementu. Zawsze zostanie dziura, jeśli nie ma już miłości.

No więc Jarzębino napisałam to samo..to strach generuje takie a nie inne nasze zachowania.Tylko należy zwrócić uwagę również na to iż zdrada jest konsekwencją czegoś..nie bierze się z nicości.To jest efekt końcowy wcześniejszych zaniedbań lub...lub po prostu braku rozeznania w kwestii "czy to aby na pewno ten,z którym chcę spędzić resztę życia"

Napisałam już wcześniej, że jestem zwolenniczką wolnych związków na początku, żeby była okazja i czas, żeby choć w jakimś procencie przekonać się o właściwym wyborze partnera. Bo przecież człowieka i tak nie pozna się do końca. Nigdy się nie dowiesz, czy wybór był dobry , czy zły jeśli nie przeżyjesz z tym kimś iluś tam lat życia. I takie oszukiwanie się, że to jest TEN właśnie, czy TA jest niczym innym, jak tylko chemią, zauroczeniem, zakochaniem, czy jak tam chcesz to nazwać. Gdyby było tak, jak piszesz...i wszyscy partnerzy spełniali nasze oczekiwania, no bo przecież wychodząc za mąż, czy żeniąc się jesteśmy pewni, że to jest właśnie najlepszy wybór....nie byłoby tyle rozwodów, dramatów i takich portali, jak ten.

(18-12-2009 12:37:55)jarzebina53 napisał(a):  Napisałam już wcześniej, że jestem zwolenniczką wolnych związków na początku, żeby była okazja i czas, żeby choć w jakimś procencie przekonać się o właściwym wyborze partnera.

I właśnie po to jest czas poznawania się,a potem narzeczeństwa..dla mnie wolne związki to życie na pół gwizdka,bez odpowiedzialności za związek.Rozgraniczam oczywiście kwestie:wolny związek a narzeczeństwo.

Cytat: Bo przecież człowieka i tak nie pozna się do końca. Nigdy się nie dowiesz, czy wybór był dobry , czy zły jeśli nie przeżyjesz z tym kimś iluś tam lat życia.

A może kilkunastu,a może kilkudziesięciu..wychodząc z takiego założenia nigdy nie powinniśmy się pobierać ,bo nigdy nie poznamy czasowej granicy ,kiedy to poznanie się dokonało.

Cytat:I takie oszukiwanie się, że to jest TEN właśnie, czy TA jest niczym innym, jak tylko chemią, zauroczeniem, zakochaniem, czy jak tam chcesz to nazwać. Gdyby było tak, jak piszesz...i wszyscy partnerzy spełniali nasze oczekiwania, no bo przecież wychodząc za mąż, czy żeniąc się jesteśmy pewni, że to jest właśnie najlepszy wybór....nie byłoby tyle rozwodów, dramatów i takich portali, jak ten.

No właśnie ,pytanie skąd tyle rozwodów...bo może największy błąd ludzie popełniają w okresie poznawania czyli w tzw.stanie zakochania.A niestety zakochanie to jeszcze nie miłość..warto poczekać z ta ostateczną decyzja właśnie na ten drugi stan.
I jeszcze jedna kwestia..jeśli szukamy partnera/ki który spełni wszystkie nasze oczekiwania to niestety możemy zapomnieć że takich znajdziemy...bo kocha się nie za coś tylko pomimo wszystko..tak ,tak to slogan,ale w odniesieniu do owego spełniania naszych oczekiwań,to owe oczekiwania są właśnie tym "za coś"

Masz bardzo dziwne spojrzenie na związek, zakochanie, miłość.....
A może po prostu nie byłaś nigdy zakochana...hmmm. Bo w przeciwnym razie wiedziałabyś, że mając te dwadzieścia lat, mniej lub więcej, nie myśli się, czy to jest miłość, czy zakochanie. Jest i już i żadna siła nie jest w stanie przekonać nas do tego, żeby z czymkolwiek czekać, aż się dowiemy. Człowieka poznaje się ZYJAC z NIM, poznając jego wady i zalety w codziennym życiu, a na to potrzeba czasu i bliskości danej osoby. To nie te czasy, kiedy rodzice wybierali partnera do małżeństwa i czy się chciało, czy nie, para sobie żyła płodząc dzieci, bo tak trzeba. Czasy swatek dawno minęły i młodzi ludzie sami sobie wybierają , z kim chcą spędzić życie. A czy to się sprawdza w dzisiejszych czasach, to już inna para kaloszy.
A tak na marginesie, znam wiele wolnych związków, które trwają przez wiele lat w stanie tzw narzeczeństwa...i wcale nie mają ochoty tego zmieniać. Są bardziej odpowiedzialni za siebie nawzajem, niż inne w stanie zalegalizowanym.
Piszesz,że kocha się nie "za coś", a "pomimo wszystko"...To prawda...tylko to "pomimo wszystko" po latach urasta do rangi problemu. Bo dopiero po latach, kiedy uczucia się zmieniają, codzienne życie dokłada nam ciężaru na barki, to wady partnera, które kiedyś wydawały nam się nic nie znaczącymi drobiazgami, zaczynamy widzieć dużo ostrzej i w zupełnie innym świetle.
Ale żeby o tym wiedzieć, trzeba to przeżyć, a nie być tylko demagogiem i filozofem.

(18-12-2009 13:23:31)jarzebina53 napisał(a):  Masz bardzo dziwne spojrzenie na związek, zakochanie, miłość.....
A może po prostu nie byłaś nigdy zakochana...hmmm.

Równie dobrze mogłabym napisać iż Ty masz nieprzyjemne doświadczenia w związkach skoro jesteś zwolenniczką wolnych układów..ale nie napiszę,bo każdy dostał swoje życie do przeżycia na swój specyficzny sposób.Ale dla zaspokojenia Twej ciekawość..kocham i jestem kochana Nie mylić ze stanem zakochania

Też zaspokoję Twoją ciekawość...żyłam w bardzo pięknym związku wiele lat, jednak niebezpieczna pasja zaprowadziła moją miłość na cmentarz.

Moje spojrzenie na to, o czym piszemy wynika z obserwacji i rozmów z ludżmi...takie zboczenie zawodowe.
I powiem Ci jedno....zakochanie od miłości bardzo trudno odróżnić nawet po latach. Znam taką parę, która żyje ze sobą już 18 lat w wolnym związku....i ciągle są "zakochani". Twierdzą, że na dojrzałą miłość mają jeszcze sporo czasu. Znam też inną parę, która po wielu latach zalegalizowała związek, twierdząc, że znają się, jak łyse konie...kochają i...po dwóch latach małżeństwa rozstali się.
Wniosek z tego taki, że nie ma żadnej dobrej recepty ani na rozpoznanie miłości, ani na dobry związek. Życie i tak wszystko zweryfikuje.

Jaki z tego wniosek?Ano tak jak napisałam,co człowiek to historia i nie nam oceniać czy ktoś mówi coś z autopsji czy jest "demagogiem i filozofem".
Pozwolę sobie zacytować fragment książki Zuzanny Celmer "Czy wiesz kogo kochasz":
"Byłoby naiwnością sądzić,że nawet najtrafniejszy wybór małżonka jest w stanie uchronić parę przed trudnościami wspólnego życia,burzami podważającymi wzajemne zaufanie czy przejściowymi stanami zniechęcenia.
Sukces należy do tych,którzy ruszając we wspólną drogę,są gotowi podjąć pracę przede wszystkim nad sobą.Jest to ważne zarówno dla własnego rozwoju,jak ii tym pełniejszej więzi z poślubionym sobie człowiekiem"

Taaaaaak...tylko jest jeden problem a' propos cytowanego fragmentu.
W kręgu ludzi z tzw wyższej klasy,CZESTO na pierwszym miejscu jest kariera, praca, pieniądze... i jeśli nawet pobierają się z milości, na pielęgnowanie tego uczucia brakuje im czasu. Dom jest dla nich tylko miejscem do spania, jedzenia, sprawdzenia lekcji dzieci, zdawkowych kilku słów na dobranoc. Budzą się dopiero wtedy, kiedy zaczyna im się wszystko walić. A i to na prośbę partnera...."porozmawiajmy", najczęściej słyszą.."dobrze, ale wieczorem, bo teraz nie mam czasu". A wieczorem jest dokładnie to samo, co poprzednim razem. Ze świecą szukać takich par, które są gotowe poświęcić swoją karierę dla ratowania związku. Często żyją bardzo długo razem, ale osobno.
W tych klasach średnich i najuboższych problemem są praca i pieniądze, ale w innym znaczeniu. Tu często nawet nie chce się rozmawiać o stabilności związku, bo głowy mają pełne innych problemów. Najczęściej wtedy dochodzi do rozpadu, bo "ty nie potrafisz zarobić na rodzinę", a "ty puszczasz dzieci głodne do szkoły". I kółko się zamyka.
Jeśli natomiast związek dwojga ludzi jest oparty na prawdziwym uczuciu i przyjażni...i bez względu na warunki, status materialny, ludzie chcą ten związek utrzymać, to będą robić wszystko, żeby tak się stało.
Tylko w dzisiejszych czasach to się zdarza niezwykle rzadko.