Problem w tym, że nie każdy ma ochotę zastanawiać się nad sobą, swoim, życiem, czy doskonalić własne wnętrze.

Żyją tak, jak im wygodnie.
Może innego życia nie znają... może się boją... Może nie potrafią...
Może nie znalazł się nikt kto podałby rękę...???

Myślę,że często powielamy błędy naszych rodziców,niejako przyjmując ich normy/często złe/,którymi nas obdarzają w dzieciństwie ,jako własne...nie zdajemy sobie sprawy ,że wiele z nich możemy po prostu zmienić.
Tak jak napisałaś...innego życia nie znają.Zawsze mamy wybór,możemy coś z naszym życiem zrobić lub dojść do wniosku,że nie mamy ochoty na zmianę..ale wszystko to musi być poprzedzone świadomością stanu rzeczy.Bo czy każde dziecko alkoholika musi być alkoholikiem?Czy każde dziecko z rozbitej rodziny nie ma szans na założenie kochającej rodziny?Czy bite dziecko musi w konsekwencji bić potem własne dzieci?
Nie,ale w każdej tej sytuacji trzeba sobie uświadomić dlaczego tak się zadziało..może byłem bity bo moja matka też była bita ...i jej matka też...ale czy w związku z tym ja też muszę?Otóż nie muszę,ale wymaga to sporo pracy nad sobą i zmiany zachowań,co niejednokrotnie wiąże się ze strachem,bólem itd

No i raz jeszcze powtarzam....

Trzeba jeszcze zechcieć nad sobą popracować.....

A nie każdego na to stać.

To, że akurat Ty masz świadomość, że można coś w swoim życiu zmienić, wcale nie znaczy, że ktoś inny też ją ma...

Zrozumieć motywy i intencje zachowań drugiego człowieka, to też rodzaj własnego rozwoju osobistego... Wodniczko.....

Halusia a kto decyduje czy kogoś stać czy nie..czyż nie my sami dokonujemy wyboru?Czy aby owa niemożność wynika właśnie z tych naleciałości,którymi nieświadomie nas zasypano w dzieciństwie?
Dlatego wielu tak trudno rozpocząć pracę nad sobą,bo wymaga to uświadomienia sobie tego faktu,takiej potrzeby.
Jeśli nie wiesz ,że jesteś chora to czy powiesz wtedy"nie mam ochoty się leczyć"?Nie,bo nie masz świadomości choroby.Jeśli natomiast zapadnie diagnoza to czy wtedy powiesz sobie "nie stać mnie by wziąść się za leczenie"..też nie,bo masz już świadomość stanu.A więc podstawą rozpoczęcia czegokolwiek jest uświadomienie sobie potrzeby.
"zrozumieć motywy i intencje zachowań drugiego człowieka"..przecież to awykonalne,bo czasem on sam ich nie rozumie,co najwyżej mogę akceptować bądź je tolerować,bo nie mam na nie żadnego wpływu

Rozważania na temat miłości zamieniły się w krótką rozprawę między Panem, Wójtem a Plebanem......

Ja odpadam. Nie zwykłam walić głową w mur.

Pozdrawiam.

Rozważać na temat miłości może każdy na swój sposób i nikt nikomu nie powinien narzucać interpretacji tych pięknych wzniesień. Nie możemy uogólniać tego i zamykać w ścisłych regułach. Każdy ma swoją miłość i ma ją taką na jaką sobie zapracuje. Przeważnie odbywa się to na zasadzie... dajesz i obowiązuje, to obie zainteresowane strony. W miłości nie może być wykorzystywania, obie strony dają z siebie wszystko

Tak... zgadzam się... Tylko że ta rozmowa zeszła na inny tor....
Rozpoczął się temat pracy nad sobą i rozwijaniu własnego wnętrza.
Fakt, że jest to pomocne przy przeżywaniu miłości, jeżeli takowa nas dopadnie, ale nie jest warunkiem, pracy nad sobą KAŻDEGO z nas.

Nie widzę przezywania i trwania w miłości bez pracy nad sobą

---

(11-01-2010 08:12:35)halusia napisał(a):  R
Ja odpadam. Nie zwykłam walić głową w mur.

Masz wybór,zostać lub wyjść..każdy wybór przyniesie skutek..jak w miłości

Mieliśmy wpisywać tutaj swoje zdania o miłości, swoje rozważania o miłości, a zaczął się jarmark miłości i powtórzę się... narzucanie własnej wizji miłości. Nie powinno być tak. Każdy z nas ma swoją niepowtarzalną miłość i żadna postronna osoba nie powinna zamykać nam jej w widełkach wzorców i sztamp!

Przemijas a czy ktoś zamyka w widełkach?To że z czymś sie nie zgadzamy albo mamy inne zapatrywanie oznacza właśnie dzielenie się własnym zdaniem.